Berend Quest

In je mand!

Berend Quest — Thu, 16 May 2013 14:09:45 +0000

“Vertel eens meneer Quest, wat kan ik voor u doen?”
“Wel dokter, ik heb een probleem.”
“Vertel.”
“Mijn vrouw heeft sterk het idee dat ik niet normaal ben. Zij gelooft dat ik meer van mijn hond houd dan van mensen. Dat is toch niet normaal?”
“Hmmm, ach. Dat hebben meer mensen hoor. Als je kijkt naar wat mensen elkaar aandoen en je zet dat af tegen de onvoorwaardelijke liefde tussen man en zijn hond. Dan kan ik er mij wel iets bij voorstellen.”
“Dus u snapt het wel dat als mijn kinderen vallen en gaan janken ik denk: nou, kusje, pleister en wieberen. En dat dat bij mijn hond anders is. Als die pijn heeft dan voel ik dat in mijn ziel.”
“Tja, ach. Ik kan dat wel enigszins volgen hoor. Kinderen kunnen zeggen wat er aan scheelt, bij een hond zie je alleen de pijn. U voelt zich dan waarschijnlijk meer machteloos.”
“Precies!”
“Ik zou mij er niet te veel zorgen over maken meneer Quest.”
“Mijn vrouw vindt het allemaal heel raar. Het lijkt wel of zij jaloers is. Zij verwijt mij dat ik meer aandacht voor de hond heb dan voor haar.”
“Wat vindt u daar dan van? Vind u ook dat u meer aandacht heeft voor de hond dan voor uw vrouw?”
“Mou, ehhh… ik weet niet. Ik ga zeker drie keer per dag wandelen met haar.”
“Met uw hond?”
“Nee, met mijn vrouw.”
“En doen jullie verder ook nog dingen samen?”
“Ja hoor, natuurlijk. Alleen de seks is minder de laatste tijd.”
“En hoe komt dat?”
“Mijn vrouw zegt door de hond.”
“Die ligt bij u in bed?”
“Nee, mijn vrouw slaapt in haar mand.”
“Uw vrouw slaapt in haar mand??”
“Ja, mijn vrouw wil immers niet bij ons in bed slapen, Ik zei toch: ze is gewoon jaloers!”
“Dus uw vrouw slaapt in de mand, en uw hond slaapt bij u in bed??”
“Ja, ik kan mijn hond toch moeilijk iedere nacht alleen laten?”

Gestoofde kabeljauw met grote garnalen

Berend Quest — Sun, 12 May 2013 08:57:30 +0000

Een goede, licht verteerbare maaltijd die bovendien in een half uurtje op tafel staat.

De rijst:
Kook wat rijst (ik gebruik Surinaamse)
1 deel water aan de kook brengen, 1 theelepel kerriepoeder toevoegen + wat zout
1 deel rijst aan het kokende water toevoegen, aan de kook brengen, omroeren met een vork, deksel er op en 20 minuten op laagste pitje laten garen.
Dan even losmaken met een vork, deksel er weer op en laten staan tot je gaat eten.

De vis:
Pel de grote garnalen (ongeveer 7 pp). Ik gebruik diepvries van de Aldi. Ontdooien kan gewoon in een kommetje warm water.
Wrijf de moten kabeljauw (1 pp) in met wat zeezout en peper.

Smelt in een ruime pan met dikke bodem een flinke kluit roomboter, snijd een sjalotje en wat knoflook fijn. Rasp een stukje gemberwortel.
Doe de ui, gemberwortel en knoflook in de boter en laat dit even smoren (rustig aan, de boter mag niet bruinen). Voeg een theelepel kruizemunt toe.
Dan een flinke scheut droge witte wijn toevoegen, aan de kook brengen.

Leg de moten vis in het kookvocht en doe het deksel op de pan. Verspreid na een minuut of 5 – 7 de garnalen er over
Laat nog een 5 – 7 minuten rustig stoven.

Ondertussen maak je de salade:
Verspreid een handje veldsla over de borden.
Snijd een sinaasappel schoon tot op het vruchtvlees (kop er af snijden, neerzetten en de schil van boven naar beneden wegsnijden, dan kont er af en klaar). Snijd de sinaasappel aan dunne ringen, leg dit op de sla.
Pel een banaan, snijd in plakjes en leg dit over de sla.
Besprenkel de salade met een olijfolie en druppel er citroen over.

Als de vis gaar is schep je wat rijst op de borden, en leg je de vis en garnalen er bij.
Breng het vocht weer aan de kook, voeg een paar lepels crème fraîche toe en roer tot het kookt.

Schep wat saus over de rijst en vis.
Knijp als laatste wat citroen over de vis en garnalen.

Eet smakelijk!

Van die dingen

Berend Quest — Mon, 29 Apr 2013 13:10:29 +0000

In 1948 was het tien dagen feest. In heel Het Land. Ik was daar niet bij vanwege nog niet geboren. Na 5 Jaar oorlog, miljoenen doden en vernietiging op ongekende schaal moest Nederland weer worden opgebouwd. De schouders er onder. Samen één doel, en één missie. Het koningshuis als bindende factor voor het moment. Dat snap ik.

In 1980 was ik er wel bij. Er was feest, en er waren rellen. Er was verdeeldheid en maatschappelijke onrust. Geen woning, geen kroning. Ik snapte dat.

In 2013 ben ik er wel, maar niet bij. Ik zit gewoon thuis, ik ga de tuin doen. Er is niks voor mij bij. Ik vier geen feest, ik ben niet in verzet. Ik snap het ook niet. Ik snap de idiotie en de hysterie van de feestgangers niet. Ik snap het kuddegedrag niet en ik snap het ontbreken van massaal protest niet. Dit land is niet in crisis, dit land is in staat van massale schaapachtige apathie. Een tenenkrommend koningslied, wat niemand wil, maar wel gezongen gaat worden. Een premier die op de radio trots vertelt over de geweldige koekjes bij de thee (die de koningin zélf schenkt!) en dat die geweldige koekjes er waarschijnlijk ook wel zullen blijven onder Koning Willem. We gaan massaal geld uitgeven, want dat is goed voor het land. We gaan zuipen, ons gezicht oranje verven, zaklopen, wc-potten gooien, Maxima proberen te zoenen en waxinelichtjes werpers opsporen.
Het. Is. Feest.

En ondertussen is de hypotheek nog een beetje meer waard geworden dan het huis, hebben illegalen bijna de status van crimineel, sterft Syrië gewoon door, wordt ‘Europa’ krampachtig en tegen beter weten in overeind gehouden en klagen bestuurders van banken en woningbouwcorporaties over het schijtloontje dat zij verdienen. Onze regering spreekt over historische akkoorden maar schuift ondertussen iedere wezenlijke beslissing voor zich uit. We zijn verwend. Gezapig. We worden collectief genaaid en we zijn er nog niet uit of we het erg vinden of niet. Daar gaan we nog maar weer eens over praten. In de buurthuizen, wijkraden en op partijcongressen.

Henk en Ingrid die bij de voedselbank informeren of zij de spruitjes ook kunnen ruilen voor een tray bier en hun advocaat schriftelijk een klacht bij de consumentbond laten deponeren als het antwoord nee is.
Van die dingen.

Wakker worden!!

Berend Quest — Sat, 20 Apr 2013 10:23:11 +0000

Word eens wakker welvaartschaap
lees eens wat anders dan je grote koppen krant
kijk eens wat verder dan het weer en filenieuws
er is meer te zien dan Wakker Nederland

Natuurlijk zie je Boston
een hardloper wordt doodloper zonder benen
maar is het je niet opgevallen
dat daarmee Syrië van de aarde is verdwenen

Veeg de stront eens uit je ogen
en zie onze kamerleden blozend handjes geven
na een toneelstuk van ruim 13 uur
niet rouwen maar vertrouwen in Fred Teeven

Waarom ben jij niet in staat van verwarring
over de oproep om vooral te kopen deze week
terwijl zo kort geleden het land alleen gered was
bij extra aflossing van de hypotheek

Hebben zij jouw onrust werkelijk kunenn sussen
met een zogenaamd sociaal akkoord
en wil je verder van niets weten
omdat het je zoete droombeelden verstoort

Herken je nog wel iets van je oude idealen
wanneer je ‘s morgens voor de spiegel staat
of kijk je liever niet meer in je eigen ogen
en hoop je dat het allemaal vanzelf wel overgaat

Word eens wakker Nederland
met je Willem Alexander en je kroningslied
de platte eenheidsworst van SBS
en de waarheid die de Telegraaf je biedt

Een heel merkwaardig mensbeeld

Berend Quest — Thu, 11 Apr 2013 09:27:02 +0000

Lang, heel lang geleden – niemand had een mobiel – werkte ik in een ziekenhuis. Dat ziekenhuis had een telefooncentrale en die werd bediend door de ‘centralist’. Als je naar buiten wilde bellen dan moest dat langs deze centralist. Om privé redenen gebruik maken van de ziekenhuislijnen was verboden. Centralist was een een functie met zeer weinig status, en weinig tot geen macht. Wel of niet doorverbinden, vatte de macht van de centralist wel zo’n beetje samen. “Waarom??!!”, blafte de centralist wanneer je als eenvoudige leerling een buitenlijn vroeg. Naar ‘buiten’ bellen mocht niet. Tenzij je directeur, manager of dokter was. Of een persoonlijke vriend. Of een fan van de Haarlemse honkbalclub.
Ik denk dat het toen begonnen is.

Ik heb sindsdien een waanbeeld opgebouwd. Ik denk dat ik zelfs paranoïde genoemd kan worden, achteraf gezien. Ik heb geleefd met het idee dat mensen de macht en invloed die zij hebben altijd zullen gebruiken. En dat je met geld macht en invloed koopt. Ik ben gaan geloven dat de grootste sponsor van de voetbalvereniging niet voorzitter van die vereniging is geworden omdat hij de beste bestuurder is, maar omdat hij met zijn bijdrage de macht heeft gekocht. Ik leef met het waanidee dat bedrijven lokale bestuurders op hoeren en vliegreizen trakteren om bij deze bestuurders in de gunst te komen en niet omdat ze toevallig weten dat de echtgenote van die bestuurder frigide is. Dat farmaceuten enorme kapitalen inzetten om hun eigen pillen voorgeschreven te krijgen en niet zullen nalaten beter werkende en goedkopere medicijnen uit de markt te drukken is een volkomen idioot beeld dat zich aan de binnenkant van mijn schedel heeft ingegraven. Ik, de gek, ben gaan geloven dat grote, machtige bedrijven en instellingen (oud)politici inhuren vanwege hun netwerk en de invloed op de politieke besluitvorming. Dat zij juist die mensen met tonnen belonen omdat zij daarmee macht en invloed kopen en niet omdat er niemand anders over de benodigde kwaliteiten beschikt of beschikbaar was.

Maandag viel het doek voor mijn wanen. Met een enorme klap landde ik terug op aarde. Godverdomme!!! Ik keek de Slag om Nederland en zag hoe Teun van de Keuken leden van de Eerste Kamer interviewde. Hoe je dat rijmt. Het eerste Kamerlidmaatschap met een bijbaantje van een ton of vier bij een instelling of bedrijf. Hoe je dan zuiver omgaat met de belangen. Hoe je dat doet, met die verschillende petten. En toen was er Thom de Graaf (D66). Thom de Graaf!!!! Thom de Graaf met die wat droevige, maar o zo trouwe hondenogen. Verschillende petten? Meerdere belangen? Moeilijk zuiver te houden? “U heeft wel een heel merkwaardig mensbeeld”, sprak Thom gedecideerd. Thom keek naar Teun. Vol medelijden.

Vanmorgen was ik bij de dokter.
Ik adviseer Teun van de Keuken hetzelfde te doen.
Er is een verklaring, en dus vast wel een therapie.

1f48

Oranjelied

Berend Quest — Wed, 10 Apr 2013 14:05:26 +0000

Wij zijn niet rood
want rood, dat stinkt
naar hamers en naar sikkels
naar Stalin, Mao en de dood
Wij stemmen oranje, alleen verliezers stemmen rood

Wij zijn niet paars
want paars, dat is de polder
het gaat om mij en niet om die ander
de ander lap ik aan mijn laars
Wij zijn oranje, en niet dat enge paars

ALLEMAAL!
Oranje! Oranje!! Oraaaanjeee!!!!
Trotse kleur van ING
Van 50+ en PVV
Oranje!! Oranje!! Oraaaanjeee!!!!
Als je kunt zingen, zing dan mee

Wij zijn niet groen
want groen, dat is voor Duitsers
en Duitsers doen aan landje-pik
daar kunnen die Duitsers niks aan doen
Wij zijn geen Duisters, dus zijn wij niet groen

Wij zijn niet geel
Want geel is voor Chinezen
en daar zijn er wel genoeg van
wat zeg ik, er zijn er veel te veel!
Daarom zijn wij dus oranje en niet geel

ALLEMAAL!
Oranje! Oranje!! Oraaaanjeee!!!!
Trotse kleur van ING
Van 50+ en PVV
Oranje!! Oranje!! Oraaaanjeee!!!!
Als je kunt zingen, zing dan mee

Het werk doen we zwart
het spaargeld maken we grijs
en winsten zetten we apart
in een zonnig belastingparadijs
Nederlanders, wars van franje
Denkend in zwart-wit, dromend in oranje

ALLEMAAL!
Oranje! Oranje!! Oraaaanjeee!!!!
Trotse kleur van ING
Van 50+ en PVV
Oranje!! Oranje!! Oraaaanjeee!!!!
Als je kunt zingen, zing dan mee

Een bijzonder gewone dag

Berend Quest — Mon, 08 Apr 2013 07:27:03 +0000

Het was op de uitgerekende dag, 8 april 1999. In het kleine slaapkamertje aan de Klompenmakerstraat in Alkmaar schreeuwde M. ons kind haar lichaam uit. Een dochter! Madelief, zo was haar naam. Want dat hadden we al bedacht. Madelief was mooi, wel wat tenger vond ik. Vooral gezien de buik van M. Opluchting, want alles zat er op en er aan. Vreugdetranen en kussen op het bezwete voorhoofd van M. De verloskundige keek iets minder vrolijk. Na enig aarzelen vroeg zij mij om haar collega te bellen en sprak zij M. dwingend toe: “Blijf nog maar even liggen, ik geloof dat er nog een komt.” Verbazing: “Huh? NOG een?” M. kreunde; het is toch alsof je de marathon moet overdoen zeg maar. De collega kwam en Bart – we hadden twee namen – kondigde zich aan. Niet met zijn hoofdje, maar met z’n billen richting het licht. Zorgen bij de verloskundigen, niet bij mij. Ik was in een roes. “Hebben wij weer”, dacht ik grijnzend, “een tweeling!” Een tijdje later lagen er twee bloedjes van kinderen in de wieg. Een wieg zonder voeteneinde, want aan allebei de kanten stak een klein kinderhoofdje uit de deken.

Een tweeling, prachtig. Het mooiste is wel dat wij het vooraf niet wisten. Geen extra zorgen tijdens de zwangerschap, geen ziekenhuisbevalling, geen echo’s. Geen extra alarmbellen nadat M. met 8 maanden van de trap stuiterde. Geen stress, geen aanpassingen en geen enkele voorbereiding. Ik kan je zeggen: dat is ook helemaal nergens voor nodig gebleken. Primair was alles geregeld door de natuur, ik bedoel, ook M. heeft twee borsten en de rest is allemaal voor later.

Waar voor de verloskundigen (zij hadden dit niet voorzien), schoonmoeder (die dacht dat ik haar in de maling nam) en mijn ouders (o jee, hoe moet dat nou?) de wereld even stil stond, draaide de wereld voor ons gewoon door. Alleen iets sneller, intensiever en intenser. Toen iedereen was opgehoepeld en M. lag te rusten rookte ik een sigaretje in de tuin. Het groen was groener, de lucht was blauwer en de vogels zongen luider.
Het was een bijzonder gewone dag.

(Dat de heer De Graaf uit Delft de stand van zaken omtrent de clusterbesturen (punt 11) wilde weten is mijn destijds volledig ontgaan.)

Ondertussen kun je het water horen komen

Berend Quest — Sun, 31 Mar 2013 08:49:26 +0000

Mocht je zorgen hebben over de gevolgen van de huidige economische crisis neem dan van mij aan dat het ergste nog moet komen. De verzorgingsstaat zoals we die kennen wordt langzaam maar zeker uitgekleed. De gevolgen, zo is mijn overtuiging, ervaren wij nog niet in de volle omvang. Meer belastingen, minder voorzieningen, minder koopkracht en minder tijd als je ziek wordt of zonder werk komt te zitten.
Ik weet niet hoe het met jou is, maar mijn hypotheek is inmiddels een stuk meer waard dan mijn huis.

Wij in huize Quest zijn boffertjes. Allebei een baan, allebei gezond en geen (onvolwassen) kinderen met een beperking of handicap. Ook onze ouders kunnen in hun eigen behoeften voorzien. Onze oudste zal over een jaar of 2 gaan studeren, en gelukkig hebben we daar geld voor vastgelegd. We hebben een goed huwelijk, dus we hoeven niet te scheiden. Dat kan ook helemaal niet. Financieel.

Als je er goed naar kijkt mag er eigenlijk niets gebeuren wat de huidige situatie in gevaar brengt. Niet ziek worden, niet werkeloos raken, geen ruzie krijgen en de auto moet nog minstens een jaar mee.
We zijn boffertjes, en het geluk mag ons niet in de steek raken.

Ons geluk staat onder druk. Het afbreken van de verzorgingsstaat heeft niet alleen directe gevolgen in de vorm van bezuinigingen en het uitkleden van voorzieningen. Als de crisis een aardbeving op de oceaanbodem is, dan zijn bezuinigingen de aardschokken. De echte ramp in de vorm van een tsunami moet nog komen. Na de bezuinigingen, het afbreken van de voorzieningen en het verhogen van de belastingen worden we overspoelt door een tsunami van angst. Een tsunami die het land intrekt en op de weg terug begrippen als solidariteit en redelijkheid meesleurt en verzuipt in onze Noordzee.

We stemmen niet meer PVDA, CDA of D66. We stemmen zelfs geen VVD. We stemmen op polariserende partijen. We stemmen op de PVV, omdat het de schuld van de Islam is. We stemmen op 50+, omdat wij ouderen er altijd hard voor gewerkt hebben en dus recht hebben op welvaart. We stemmen niet uit overtuiging, maar uit angst. We stemmen niet meer voor een ideaal, maar tegen de bedreigingen van de eigen specifieke belangen.

En ondertussen wordt het beetje vertrouwen dat we nog hebben in ons systeem iedere dag verder beschadigd. Volgens de staatsbank ABN is € 1,35 miljoen per jaar volkomen onvoldoende om een goede manager te vinden. Diezelfde ABN heeft 54 dochterondernemingen in belastingparadijzen. Niet zoveel als Shell (85), maar toch.
In Tegenlicht was de afgelopen week te zien hoe grote multinationals er voor zorgen dat zij nauwelijks belasting hoeven te betalen door gebruik te maken van allerlei schimmige constructies en belastingparadijzen. Tegelijkertijd worden scheepsladingen van uw en mijn geld worden richting Cyprus (ook een belastingparadijs) gebracht.

Alles wat groot is ruikt zo langzamerhand naar verrot. Grote multinationales, grote banken, grote organisaties en grote politieke, economische en financiële systemen.
Dus groeien multinationals groter, blijft de macht bij de banken, storten we miljarden in bodemloze putten, fuseren we de gemeenten, bouwen we aan super-provincies en steken we de loftrompet over Europa.
Alles wordt groter, alles behalve het individu.

Ondertussen kun je het water horen komen.

Dan kom je er goedkoop vanaf

Berend Quest — Sat, 30 Mar 2013 08:34:00 +0000

13 Jaar lang zat de familie Vaatstra gevangen. 13 Jaar lang onzekerheid. 13 Jaar lang die vragen. Wie? Waarom?
13 Jaar. de. hel.

Een paar kilometer verderop leefde 13 jaar lang een boer zijn leven. Zag een boer zijn kinderen wel opgroeien. Bespaarde boer Jasper S. zijn kinderen ‘het leed van een vader die in de gevangenis zit’. 13 Jaar lang zweeg Jasper S. omwille van het welzijn van zijn kinderen.

‘Een rat’, zo typeerde vader Vaatstra Jasper S. En vader Vaatstra heeft gelijk.
Jasper S. had andere keuzes kunnen maken. Scheiden, weggaan bij vrouw en kinderen. En dan zichzelf aangeven. Om maar een voorbeeld te noemen. Omwille van de familie van Marianne Vaatstra.
Maar dat deed Jasper S. niet.
Uiteindelijk werd hij, 13 jaar later, gepakt via een DNA onderzoek.
“Op dat moment had ik een knop omgedraaid en mijn geweten uitgeschakeld”, verklaart Jasper S. over de verkrachting van en de moord op het 16-jarige meisje.
Volgens mij heeft Jasper S. zijn geweten destijds voor altijd uitgeschakeld, anders had hij zich direct aangegeven.

20 Jaar cel is de eis tegen Jasper S.
Dit betekent dat hij na 13 jaar en een paar maanden vrij kan komen.
13 Jaar voor het verkrachten, het vermoorden en het zwijgen.
Voor iedere dag dat Jasper S. de waarheid verzweeg moet hij dus feitelijk 1 dag zitten.

Dan kom je er goedkoop vanaf.

Dat nemen we mee

Berend Quest — Thu, 28 Mar 2013 09:01:43 +0000

‘Dat nemen we mee’.
De gemeenteambtenaar spreekt rustig, glimlachend en begrijpend knikkend.
‘Dat nemen we mee’, zegt de ambtenaar. Een keer of veertig deze avond.
De ambtenaar is aangewezen om een toelichting te geven op het nieuwe beleid van de gemeente. Hij doet dit met een presentatie. Zo’n Prezi ding. Wij, de sportbestuurders mogen vragen stellen. Graag zelfs. De ambtenaar krijgt veel vragen. Kritische vragen. Hoe je bijvoorbeeld zelf verantwoordelijk kunt zijn voor de netten in een doel wanneer de gemeente verantwoordelijk (want eigenaar) is van de accommodatie.
‘Dat nemen we mee.’
Of, als je het eigendom van de clubgebouwen van een aantal verenigingen gratis overdraagt aan de verenigingen, hoe je dit rijmt met die verenigingen die zelf de clubgebouwen gebouwd en gefinancierd hebben.
‘Dat nemen we mee’, antwoord de ambtenaar glimlachend.
Verenigingen kunnen een deel van een nieuw kunstgrasveld gesubsidieerd krijgen ‘als daar voldoende noodzaak toe is’, zo legt de ambtenaar uit. Wanneer is er ‘voldoende noodzaak’, is de vraag.
‘Dat nemen we mee’, is het antwoord.
Na een uurtje is de ambtenaar klaar met zijn verhaal, pakt zijn spullen en vertrekt.

Nog even kijkt hij om.
Ik denk om te controleren of hij niets vergeet mee te nemen.