CategoryInternet

Dag ‘Vrienden’, Dag Facebook!

stop-facebook

Nee, ik stop niet met Facebook om privacy redenen, al vind ik dat wel een legitieme reden om met Facebook te stoppen. Ik stop ook niet met Facebook omdat het mij te veel tijd kost. Eerlijk gezegd kost Facebook mij nauwelijks tijd. Het kost mij wel energie trouwens, energie om er geen tijd in te stoppen wanneer het dashboard van mijn laptop, mijn tablet of mijn telefoon weer eens schreeuwt dat Facebook vrienden aandacht van mij willen. Ik stop ook niet met Facebook omdat ik niet genoeg ‘vrienden’ op Facebook heb. Het is eerder andersom; ik heb in werkelijkheid nauwelijks vrienden, en daar voel ik mij prima bij. Op Facebook heb ik 550 ‘vrienden’, maar als ik er meer dan 20 persoonlijk ken is het veel.

Heb ik dan geen familie? Jawel, maar kijk, Berend Quest heeft een Facebook account. En – nog even voor de helderheid – Berend Quest heeft geen familie. (Dat is trouwens een ander dingetje en ook een reden om met Facebook te stoppen. Hoe weet je nu dat degene op Facebook is wie hij/zij pretendeert te zijn? Facebook accounts zijn echte mensen? Echt niet, wederom: Berend Quest heeft (al jaren) een account.)

Die 550 ‘vrienden’ van mij plaatsen foto’s, zijn jarig, gaan trouwen, scheiden, krijgen kanker, gaan dood en baren baby’s. En, I Just Don’t Give A Fuck. Echt niet. Ik ken die mensen niet en waar ik absoluut van af wil is het gevoel dat ik iets moet met al die zieken, jarigen, overledenen, treurenden en nazaten. Dat gevoel overvalt mij namelijk soms; het zijn immers mijn ‘vrienden’. Andersom geldt dat trouwens net zo hard: als mensen mij van alles toewensen via Facebook dan brengt mij dat geen vrolijkheid. Ik heb – anders dan op mijn blog of via Twitter – het gevoel dat ik ik iedere keer moet aangeven dat ik het ‘leuk’ vind dat iemand mijn bericht, blog of foto ‘leuk’ vindt. En ik vind het helemaal niet leuk. Als ik ‘gelikt’ wil worden dan ga ik op de bank liggen en roep ik mijn hond.

‘Maar waarom heb je dan een Facebook account aangemaakt?’
Een terechte vraag. Ik maakte ooit een Facebook account aan om dezelfde reden waarom ik een Twitter account aanmaakte: Ik was nieuwsgierig. Ik heb mij met Twitter een lange periode enorm vermaakt (dat is de laatste tijd wat minder), maar ik houd nog even vol. Facebook heeft mij eigenlijk nooit echt geïnteresseerd. Wel als fenomeen, maar niet op de inhoud.

Als je dit allemaal maar stompzinnige redenen vindt om met Facebook te stoppen dan snap ik dat. Betere redenen staan hier beschreven door @TimMaurer, of hier door Robin Nieuwhof of hier door Renee Jacques. Opmerkelijk detail: het artikel van Jacques werd 14605 keer gedeeld op Facebook en door 64000 ‘leuk’ gevonden.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

DOE MEE: Een soort van Blogparel 2012

blogparel-500

Het Blogbal 2013 wordt deze keer gehouden op 12 maart 2013. Het Blogbal is hét event waar bloggers, facebookers, twitteraars en andere ‘online schrijverts’ elkaar in ‘real live’ kunt ontmoeten.
Noteer dus even in je agenda.

Traditiegetrouw worden tijdens het Blogbal ook de ‘Blogparels’ uitgereikt. De verkiezing van de Blogparels wordt normaliter georganiseerd (en niet te weinig gesponsord) door Peter. Peter slaat dit jaar een keertje over, maar om nu helemaal niets te doen, dat vonden we een beetje te gek.

Daarom organiseert Berend Quest samen met het Blogbal dit jaar ‘Een soort van Blogparel’.
En we nodigen iedereen van harte uit om ons te helpen de mooiste blogs van 2012 in het zonnetje te zetten!

Hoe nomineer je een blog?
Heb je een fantastisch blog geschreven, of heb je in 2012 een fantastisch blog gelezen en je wilt dat blog nomineren? Stuur dan de link in via het formulier onderaan deze pagina.
Dit kan tot 10 februari 2013, of eerder wanneer de teller 100 (verschillende) ingezonden blogs haalt.
Wees er dus snel bij, want vol = vol!

En dan?
De bloggers van wie een blog is genomineerd krijgen een uitnodiging om mee te helpen het beste blog te kiezen. Iedere blogger mag 3 stemmen uitbrengen, maar uiteraard niet op het eigen blog.
De 3 blogs met de meeste stemmen zijn de winnaar.

Dus het ‘publiek’ doet niet mee?
Jawel. De complete lijst wordt eind januari gepubliceerd en daar mag iedereen zijn of haar stem uitbrengen. Er komt dus ook een publieksprijs.

Ehhh, prijzen?
Uiteraard gaat het hier vooral om De Eer!
De winnende bloggers krijgen de gelegenheid hun stukje voor te lezen op het blogbal.
Daarnaast zal er een e-bookje verschijnen met de 50 hoogst gewaardeerde blogs.
En wie weet krijgen de winnaars ook nog een prijs uitgereikt (sponsoren kunnen zich HIER melden!).

Zijn er verder voorwaarden?
Jazeker, maar niet veel!
Hier komen ze:

  • Het blog moet geschreven zijn in 2012,
  • Het blog is niet geschreven door een ‘professioneel’ blogger, dat wil zeggen; een blogger die voor zijn blogs betaalt wordt,
  • Het blog is niet langer dan 500 woorden. Dit is geen absolute grens, maar te lange blogs kunnen zonder verdere uitleg buiten mededinging worden gehouden.
  • Je kunt als lezer net zo veel blogs nomineren als je wilt. Als blogger kun je maar één van je eigen blogs nomineren.
  • Blogs worden genomineerd en gepubliceerd zoals ze worden aangeleverd. Dus inclusief taal- stijl – en tikfouten.
  • Je mag er verder van denken wat je wilt, maar de uitslag staat niet ter discussie.

[icon name=icon-pencil] Gebruik dit formulier om een blog te nomineren!
Mocht het formulier problemen geven klik dan hier om jouw inzending te mailen!

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

KIA IS KUT!!!!! (En wij zijn knettergek)

Ik zie een berichtje van mijn broer op Facebook.
Mijn broer kent mij een beetje en hij verbaast zich er over dat ik KIA Motors leuk vind en dat ik dat laat weten op Facebook.
“Shit, weer es op een verkeerd knopje geklikt”, denk ik.

Denk ik, want het is niet zo.
Ik kan nergens achterhalen dat ik op een advertentie, pagina of andere uiting van KIA Motors heb geklikt om aan te geven dat ik KIA Motors ‘leuk’ vind.
Ik vind KIA Motors ook helemaal niet leuk trouwens. Ik vind ieder product van KIA Motors bij voorbaat een kutproduct. Sterker, er zijn geen beroerdere producten dan producten van KIA Motors.

KIA IS KUT!!!!! KIA IS KUT!!!!! KIA IS KUT!!!!! KIA IS KUT!!!!!
(Ik zeg het maar even, dat u niet denkt dat ik stiekem toch reclame maak voor KIA Motors.)

Ik heb maar kort aandacht voor dit soort zaken en Facebook vrolijk verder.
Tot ik vandaag opnieuw te horen krijg dat ik KIA Motors aanbeveel op Facebook.
Hoe kan dat nou toch???

Ik ben er achter. Het blijkt dat je via deze pagina (met voor mij totaal onbegrijpelijk gebrabbel) expliciet moet aangeven dat je niet wilt dat Facebook voor jou bepaalt wat je leuk vindt.
HUH????

Alsof je Wehkamp een brief moet sturen dat je niets wilt kopen.
Dat je Bol.com vooraf moet vertellen dat jij de laatste CD van Bob Dylan NIET wilt hebben.
Dat je vooraf moet tekenen dat je géén huisdieren hebt om te voorkomen dat er wekelijks een vracht hondenbrokken bij jou thuis wordt afgeleverd.

Nee, ik zeur niet.
Nee, ik overdrijf niet.
En nee, het is geen argument dat Facebook haar gebruikers heeft laten weten dat dit ging gebeuren en dat ik dit had kunnen voorkomen door mijn instellingen aan te passen.

Een VRIJ Internet??
We zijn allemaal helemaal knettergek geworden.
Dat kan niet anders, anders zou Facebook hier niet mee wegkomen.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

De Regiekamer van Het Internet

Ik vond mijzelf terug in een klein café in Amsterdam. Geen muziek, wel veel te veel mensen die de oppervlakte van een kleine huiskamer moesten delen. Praten, lachen en drinken.
Duwen om binnen te komen, duwen om te bestellen, duwen om te ontlasten en duwen om weer weg te kunnen.
Buiten verwaaide een novemberregen tot een dansende sluier van water. Enkelingen met paraplu’s en grote groepen jongeren met Oost-Europeaans aandoende wollen mutsen op het hoofd en glimmende sneakers aan de voeten liepen haastig voorbij aan de ramen, bijna allemaal richting de grachten.
Ik dronk – tot mijn verbazing – wodka zonder ijs en zag wat er gebeurde, zonder dat ik er naar keek.

“Dus jij gelooft mij niet?!?”, grijnsde de dwerg terwijl hij mij met scherpe, fonkelende ogen aankeek. Ik keek het bebaarde mannetje aan en schudde ontkennend mijn hoofd. Even verbaasde ik mij over het feit dat ik blijkbaar in gesprek was geraakt, dat deze kleine man mij sterk aan iemand deed denken en moest ik de neiging onderdrukken een opmerking te maken over de indringende knoflooklucht die baardmans verspreidde, maar ik verkoos te zwijgen en nam nog een slok.
De kleine man hupte van zijn stoel. Hij draaide zich om, wenkte naar mij en ging mij voor richting de trap. ‘Toiletten’, gaf een ouderwets, emaille bordje aan. Met snelle kleine pasjes, sprongetjes bijna, dartelde de kleine man de trap af. Ik liep hem achterna en we eindigden in een smalle kelder met drie deuren. “En nu?”, vroeg ik. “Sjjhht, momentje”, fluisterde hij. Ik keek rond. Drie deuren. ‘Heren’ stond op de eerste. ‘Dames’ stond op de tweede en ‘Privé’ op de derde deur.
De deur van de ‘Heren’ vloog open en een schijnbaar dronken man stommelde naar buiten. Nadat de man zich zacht vloekend een weg naar boven had geworsteld draaide de bebaarde dwerg zich naar mij en vroeg:”Klaar?”
“Klaar”, antwoordde ik, al was mij geenszins duidelijk waarvoor.

De derde deur zwaaide open, vanzelf zo leek het. De dwerg ging mij voor en ik volgde.
Ik keek stomverbaasd een grote, modern ingerichte ruimte in. Grote schermen met grafieken hoog tegen de muren, stijlvolle bureaus vol glanzende apparatuur. Losjes geklede jonge mensen. Vrolijke gezichten.
Overal licht waardoor je iedereen en alles kon onderscheiden, maar nooit fel. Licht zonder bronnen. Licht zonder schaduw. ‘Zwart’ licht, dacht ik.

Nog voor ik van mijn verbazing was bekomen – ik was immers zoeven nog in een bruin café – kwam uit het niets een man op mij aangelopen. “Hey, Quest!”, riep hij joviaal. Mijn maag kromp ineen. Wat gebeurde hier?! Dit was godverdomme de klootzak waar ik al bijna twee jaar last van had. De man waartegen ik aangifte heb gedaan! De man die mijn vrouw bedreigd, die een IBS voor mij wilde aanvragen, die mij al meer dan vijfhonderd keer belaagd had via e-mail, Twitter, Facebook en mijn Blog!! Ik voelde mijn hart tekeer gaan in mijn borstkas, ik wist dat mijn knokkels nu wit zagen en in mijn hersenpan vochten zelfrespect en blinde woede tegen elkaar. Zou ik hem hier en nu tegen de vlakte slaan!? In een flits bedacht ik mij hoe zijn kaak zou kraken, zag ik hoe hij op de vloer ineen zou zakken en voelde ik de hakken van mijn schoenen op zijn hoofd landen.
Ik deed het niet.
Ik draaide mij om, wilde weg van deze plek maar in de deur versperde een grote kerel mij de weg. “Superjan?”, vroeg ik verbaasd. “Helemaal, gap”, glimlachte Jan en sloeg joviaal een arm om mij heen. “Kom, leid ik je even rond.”

“Er is geen links of rechts hier”, begon Jan. “Zoals je ziet zijn de medewerkers hier gekoppeld, de koppels zitten tegenover elkaar. Hier zit ik, tegenover mij zit mijn maat Frontaalnaakt, je weet wel; Peter Breedveld.” De man aan de andere kant van het bureau keek op en begon te schelden:”Je bent een hersendode stalkende hypocriete farizeeër Jan Bennink!!” Ergens in de ruimte krijste een vrouwenstem:”Jan Bennink heeft een veel te grote bek en een kleine geest!!!” Ik kreeg het benauwd. Ik ben niet zo van de ruzie. Het is mijn achilleshiel. Sommigen zouden mij zelfs een lafaard noemen. Ik ben van het type die wel een mening heeft, maar deze vooral in scherpe woorden tegen zijn vrouw ventileert. Dat komt omdat ik in 1960 geboren ben.
“Fuck You Breedveld!”, schreeuwde een mannenstem uit een andere hoek. Ik keek wanhopig naar Superjan die mij met een ijzige blik aankeek. Plotseling barstte achter mij Peter Breedveld in een bulderende lachbui uit. Ik zag de mond van Jan Bennink trillen waarna ook hij begon te grijnzen. Steeds meer mannen en vrouwen kwamen lachend en wijzend vanachter verschillende schermen vandaan. Veel bekende gezichten. Jan Dijkgraaf, Annabel Nanninga, Annelies van der Veer, Gregor Hakkenberg, Laurence Blik, ja zelfs Mariska Orbán-de Haas kwam hand in hand (!!) met Ollie aangewandeld. Allemaal lachten zij. Allemaal lachten zij mijn richting uit.
Allemaal lachten zij mij uit.

“Je hebt er ook niets van begrepen hè”, grijnsde Dijkgraaf. “Draai je om!”, gebood hij. “Hier!! Een butkick!” Hij gaf mij met volle kracht een trap tegen mijn achterwerk.
“Oooh, niet doen Jan!”, riep Mariska. Zij liet de hand van Ollie los, kwam op mij af, omhelsde mij en gaf mij een zoen. OP MIJN MOND!!! Ik wilde protesteren maar Mariska liet niet los. De rest begon te joelen. “TONGEN, TONGEN, TONGEN!!!”, riepen zij in koor.
Ik voelde de tong van Mariska naar binnen glijden. Ik wilde hem uitspugen, maar die tong was eindeloos lang en kietelde reeds mijn huig.
“Hou op!!”, wilde ik zeggen, maar ik kon geen geluid maken.
“Kom hier godverdomme en neem me!!!”, siste Mariska.
Ik greep naar haar haar. Ik duwde haar uit alle macht weg maar dat hielp niet, ik voelde haar handen, graaiend in mijn buikstreek.
Mariska kreunde hevig, piepte klagend en begon te blaffen.

Huh?
Te BLAFFEN??
Ik opende mijn ogen en zag de kop van Bob die op mijn buik stond en met zijn natte, lange tong mijn gezicht aan het bewerken was.
“Ja, ja, ik kom”, zuchtte ik. “Pak je riem maar.”
Ik moest mij haasten, over anderhalf uur had ik een afspraak in een klein café in Amsterdam.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Hé Ben, geen blogs meer?

De bovenstaande vraag stelde ik op Facebook, ongeveer een week geleden.
Vanmorgen las ik dat Ben nooit meer een blog zal schrijven, Ben Hoogeboom is namelijk overleden.

Ben Hoogeboom was een fantastische verhalenverteller en een mooi mens.
Ik raad je aan om toch vooral de blogs van Ben Hoogeboom te lezen, Over Dirkswoud, op Nurks en op Gekreukt.

Ik had al een tijdje geen direct contact gehad met Ben, ik schreef hem daarom een briefje. Het heeft hem niet meer bereikt.

“Het probleem van het schrijven van een brief, Ben, is het begin. Voor mij dan. Met het begin bedoel ik niet zozeer de eerste alinea of alinea’s, nee, echt letterlijk het begin. Dus, wanneer ik aan jou een brief schrijf, Ben, dan is mijn probleem wat ik voor ‘Ben’ schrijven moet.

Neem een begin als ‘Hallo Ben’. Ik bedoel, veel mensen doen dat gewoon. Ik vind dat het niet kan. Het is plat, een blijk van desinteresse. Het voelt als de begroeting van een oververmoeide cafébaas die bij zichzelf denkt: “Daar heb je hem ook weer.” Voor mij dan hè. (Dat zal er vast alles mee te maken hebben hoor, dat ik alleen mijzelf als meetlat gebruik. Dat ik mij bij alles afvraag hoe ik het zou lezen bijvoorbeeld.)
‘Beste Ben’, dat vind ik ook al drie keer niks. Beste van wat? Beste in wat? En waarom meteen de beste? Waarom begint nooit iemand met ‘Betere Ben’? Of ‘Redelijk goede Ben’? Je krijgt toch ook geen straat naar je vernoemt wanneer je nog leeft? Dat is niet voor niets. Dat ‘beste’ staat toch maar mooi zwart op wit, terwijl over een tijdje best eens kan blijken dat iemand anders een veel betere Ben is! Beter in waar je dan ook de beste in zou moeten zijn om te worden aangesproken met ‘Beste Ben’. En zelfs als jij al de beste Ben bent die ooit geboren is, het betekent toch niet automatisch dat er niet ooit een betere – en dus nieuwe – ‘Beste Ben’ op zal staan?
Toch?

Misschien heeft de moeite die het mij kost een brief te beginnen ook wel te maken met het feit dat ik zelf altijd meteen wil weten wat voor brief ik onder ogen heb. Waar het over gaat. Van een ‘Geachte Berend’ krijg ik dus al meteen de zenuwen. Dat klinkt officieel, afstandelijk, maar komt wel van iemand die mij tutoyeert! Ik zie dan in gedachte een vriend die afstand neemt, een collega die mij er bij gaat lappen, of de buurman die heeft gemerkt dat ik mijn lege verfblikken in zijn groene bak heb gemieterd.

Nog veel erger is ‘Geachte heer Quest’. Ik denk dan meteen aan iets dat ik verkeerd gedaan heb, aan een nog altijd openstaande rekening, een dwangbevel der Koningin of een oproep om te gaan stemmen.
Dat doe ik een ander liever ook niet aan.
Ik loop er dus op stuk, op een brief beginnen.

Misschien zou ik gewoon een brief niet moeten beginnen en meteen met de deur in huis moeten vallen. Maar ja, ik zou niet graag willen dat jij een brief van mij krijgt en je de eerste drie alinea’s zit af te vragen of je wel een brief leest die aan jou gericht is. Dat je als het ware de blossen op de wangen hebt omdat het voelt alsof je stiekem in iemands badkamer zit te loeren terwijl het stoom je om de oren dwarrelt en het geluid van ritmisch op de tegels kletterend water jouw erotische fantasie op hol doet slaan en je derhalve ongewild tot aan de tanden bewapend bent geraakt!
Wat mij brengt op een begin als ‘Lieve Ben’, een begin dat ik persoonlijk ten allen tijden zal vermijden. Ik stel mij voor hoe jij een brief die zo begint opent, aandachtig de aanhef leest, een droge keel krijgt, snel je blik naar beneden richt en moet constateren dat de brief ondertekend is door Berend Quest.
Wat een deceptie!

Jammer eigenlijk, dat een brief beginnen mij zo moeilijk afgaat. Ik zou je namelijk best eens willen laten weten dat het mij goed gaat en dat ik ook graag hoor hoe het met jou is.

(Ik bedenk mij overigens dat een brief eindigen een soortgelijk probleem met zich meebrengt, en wellicht wel erger.)”

Een mooi ‘In Memorium‘ lees je op Nurks.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2017 Berend Quest

Theme by Anders NorénUp ↑