De meest mooie, of eigenlijk de meest indringende momenten kunnen je zo maar overkomen.
Twee jaar geleden bijvoorbeeld stonden mijn dochter F. en ik in een weiland aan een hek. We waren een eindje varen met de kajak en voor een pauze uitgestapt.
Leunend tegen het hek wees F. naar een vogel. ‘Kijk pap, dat is een grutto’, zei ze terwijl ze in de verte wees.
De tranen liepen over mijn wangen.
Waarom? Er was geen bijzondere reden voor.
Het was een moment van intens ‘geluk-besef’.
Zaterdag, rijdend door de Belgische Ardennen overkwam mij het ook.
Ik hoorde mijn kinderen giebelen op de achterbank.
De hand van M. streek door mijn haar.
Ik dacht aan het bizarre verschil tussen de schoonheid van de omgeving zoals die voor me lag, en de gruwelen die hier plaats hebben gevonden.
Zo veel schoonheid, en zo veel bloed.
Uit mijn oordopjes klonk muziek.
De live versie van ‘Great gig in the Sky’ van Pink Floyd CD ‘Pulse’ nam bezit van mijn hoofd.
Geluk-besef.
Het besef dat ik leef, dat ik hier leef, dat ik nu leef en dat ik met jullie leef.
Mensen die de hele dag lopen te zingen dat ze zo intens gelukkig zijn geloof ik niet.
Dat kan niet.
Een intens geluk-besef is als gekieteld worden, dwars door het eelt van alledag.
Die kieteling die zoeken we, het eelt is aangegroeid tijdens onze zoektocht.
Geluk kun je niet vangen, dus ook niet vervangen. Laat het gewoon maar op je pad komen, onverwacht, dan geniet je misschien wel het meest.